Annie is een onmisbare kracht binnen ons centrum. Elke dinsdag begeleidt ze de naaiclub en elke laatste vrijdag van de maand is ze het vaste gezicht voor de kledingreparaties bij het Repair Café. We gingen met haar in gesprek over haar passie voor het vak.
“Ik zag een oproep in de krant, volgens mij de Middenstander. Ze zochten vrijwilligers voor ’t Stadsplein en dat leek me direct erg leuk. Ik werd hier vanaf de eerste dag goed ontvangen. Er was direct een klik. Na een goed gesprek over mijn ambities kon ik beginnen en ik zit er al bijna 6 jaar. Ik maak al vijftig jaar mijn eigen kleding en heb ook 25 jaar in een kledingzaak gewerkt. Mijn echtgenoot is zes maanden geleden overleden en sindsdien ben ik alleen. En juist nu is dat contact heel belangrijk voor me. Dan is het fijn om naar ’t Stadsplein te kunnen gaan. Ik word keurig opgehaald door een van de vrouwen van de naaiclub of een van de heren van het Repair Café en dan ben ik weer even onder de mensen.”
Je bent begonnen met het geven van naailessen, met name voor de buitenlandse dames uit de buurt. Hoe was die start? “We zijn destijds op zoek gegaan naar stoffen en machines die we gratis konden gebruiken. Via Facebook stroomden de donaties binnen en inmiddels hebben we ook een aantal goede machines gekocht. In het begin waren we soms tot half elf ’s avonds bezig! Tegenwoordig is het op de dinsdagochtend soms ‘volle bak’. We werken in groepen van maximaal acht tot tien personen. Als iedereen er is, is het echt dringen bij de kniptafel, maar dat heeft ook z’n charme.”
“Het gaat dus om meer dan alleen een zoom in een broek naaien?”
Annie zegt: “Zeker. Het gaat om het samenzijn, de gezelligheid en de aandacht voor elkaar. We zijn allemaal volwassen vrouwen. We hebben het over onze kinderen en kleinkinderen. We lachen samen, maar we huilen soms ook als er verdriet is. We hebben een hele hechte band en zelfs een eigen groepsapp. Het is echt een hele leuke ploeg.”
“Je noemde de buitenlandse dames. Is de taal soms een barrière?”
Annie zegt: “Soms is dat lastig, maar we communiceren gewoon met elkaar. Ze leren hier ook Nederlands. Ik flap er weleens een woordje uit dat ze niet direct in de officiële Nederlandse les leren, haha! Maar leg maar eens uit wat een ‘spoeltje’ of een ‘moertje’ is. Dat begrijpen ze niet altijd door taal, maar wel door het voor te doen. Zo leren ze het vak en de taal tegelijkertijd.”
“Naast de lessen op dinsdag ben je nu ook actief bij het Repair Café. Hoe is dat zo gekomen?”
Annie zegt: “Ik werd benaderd of ik ook kledingreparaties wilde doen bij het Repair Café. Daar had ik direct interesse in.
“Past dat repareren bij jouw visie dat het zonde is om spullen weg te gooien?”
Annie zegt: “Absoluut! Je kunt een broek vaak nog prima inkorten of een naadje herstellen. Bij het Repair Café help ik vooral mensen die het financieel niet zo breed hebben, voor hen is een reparatie echt een uitkomst. Het gaat om die ene favoriete broek of jurk waar ze nog geen afscheid van willen nemen.”
“Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nog twijfelen om eens langs te komen en nog geen vrijwilliger zijn?”
Annie zegt: “Niet twijfelen, gewoon over die drempel stappen. Kom er gezellig bij. En als je een kledingstuk hebt en ik kan het repareren, dan doe ik het. En als het een keer te druk is of een klus is te groot, dan mag het weleens mee naar huis. Deze kunnen ze het later bij mij thuis ophalen. Maar kom vooral langs voor de gezelligheid en de koffie en bij de naaiclub mag je de eerste keer altijd gratis meekijken.”
Wil je Annie live in actie zien? Elke dinsdagochtend is de naaiclub van 09.30 tot 11.30 uur of kom vrijdag 29 mei naar het Repair Café van 10.00 tot 12.00 uur.