Hij is inmiddels al ruim 2½ jaar een onmisbaar gezicht bij ’t Stadsplein. Wout is een echte duizendpoot die nergens zijn hand voor omdraait. Of het nu gaat om de website actueel houden of het verzorgen van een gezellige koffietafel. Wout staat er! Benieuwd wat hij allemaal doet? Lees dan snel verder.

Wout heeft een druk weekprogramma. Op maandag zit hij achter de computer voor het bijhouden van onze activiteiten op de website. Op dinsdag legt hij de spellen klaar voor de spelletjesmiddag, de kaarten voor de klaverjasclub en verzorgt hij de koffie, thee of een welverdiend biertje voor de biljarters en kaarters. En op donderdag is hij gastheer bij de koffietafel. Daarnaast is hij elke laatste zondag van de maand onmisbaar bij de Keezmiddag voor het klaarzetten en afruimen van de zaal. De rest van de week heeft Wout andere werkzaamheden buiten ’t Stadsplein.

Wat Wout het mooiste vindt aan zijn werk? De informele sfeer en het persoonlijk contact. Hij doet zijn best om de namen van alle bezoekers te leren, of het nu de vaste biljarters, de fanatieke klaverjassers of keezers zijn.

“Het geeft me voldoening als mensen blij zijn en zeggen dat ze het gezellig vonden. Het is hier informeel. Een foutje maken mag, en dat maakt het juist zo prettig werken.”

Voor Wout gaat het om meer dan alleen een kop koffie inschenken. Hij wil een vriendschappelijke band opbouwen. “Mensen waarderen het enorm als je ze bij naam kent.” Het mooiste compliment dat hij ooit kreeg? Dat mensen simpelweg blij zijn dat hij er is. “Dat het zo gezellig is met mij achter de bar, dat is waar je het voor doet!”

“Vrijwilligerswerk is doorzetten en lekker onder de mensen zijn. Via Ellen ben ik nu een van de vaste gezichten van ’t Stadsplein.” Zou je mensen willen aanraden om vrijwilliger te worden? “Waarom niet,” zegt hij nuchter. “

De man achter de kaarten
Klaverjassen is meer dan een spelletje, het is een uitje! Maak kennis met Erik, onze rots in de branding bij de klaverjasclub van ’t Stadsplein. Elke dinsdagmiddag kan je komen klaverjassen. Winnen is leuk, maar gezelligheid is altijd troef.

Al bijna 20 jaar is hij een bekend gezicht: Erik. Wie regelmatig bij ‘t Stadsplein over de drempel stapt, kent hem waarschijnlijk als de coördinator van de klaverjasclub. Wat ooit begon als een tijdelijke invulling, groeide uit tot een passie waar hij inmiddels al 14 jaar officieel als vrijwilliger zijn hart in legt.

Vraag je Erik naar het fanatisme aan de tafels, dan begint hij direct te glimlachen. “We zijn een gezelligheidsgroep,” zegt hij. Hoewel er natuurlijk gespeeld wordt om te winnen en er altijd leuke prijzen klaarliggen, staat altijd het sociale praatje centraal. “Mensen komen hier voor de ontspanning. Het mooiste compliment dat ik krijg? Dat het hier zo lekker relaxed is. “Niks moet, alles mag.”

Erik noemt ’t Stadsplein de huiskamer van de buurt. Voor Erik is ’t Stadsplein meer dan een werkplek. Het is een ontmoetingsplek voor de hele buurt. “Het is een grote buurt, maar hier komt iedereen samen. Dat is het mooiste van dit werk.” Met plek voor maximaal 10 tafels is de sfeer intiem en gemoedelijk.

Erik zegt: “Schuif gerust aan als je nog nooit hebt geklaverjast.” Geen probleem.” Erik en zijn team staan klaar om de kneepjes van het vak uit te leggen. Of je nu komt voor de winst, de prijzen, of simpelweg voor een kop koffie en een goed gesprek. Bij Erik aan tafel ben je altijd welkom.

Simone is al elf jaar een bekend gezicht bij ‘t Stadsplein. Wat begon als een drempel om na een moeilijke periode weer onder de mensen te komen, groeide uit tot een rol als creatief brein en onmisbare kracht van de ‘Buurtsoep’ elke woensdagochtend in de Kookstudio. Een gesprek over depressie en hoe creativiteit je kan helpen te groeien. Nu kan ze zonder angst een hele groep toe te spreken.

Laten we bij het begin beginnen, Simone. Je bent inmiddels elf jaar vrijwilliger bij ‘t Stadsplein. Hoe ben je hier destijds binnengekomen?
“Elf jaar geleden kwam ik in deze buurt wonen. Ik zat toen al een jaar thuis en voelde me depressief. Thuiszitten is eigenlijk helemaal niets voor mij, maar ik was in die tijd heel stil en teruggetrokken. Via een aantal gesprekken ben ik hier als vrijwilliger terecht gekomen. Ik begon heel bescheiden met het keukentje schoonmaken, de tafels afnemen. Dat soort werk.” 

De Simone van toen en nu lijken dag en nacht verschil, begrijp ik. Wanneer kwam de ommekeer?
“Dat ging stapje voor stapje. Er werd een koffietafel georganiseerd en ik begon te helpen bij het uitserveren. Daarna kwamen er steeds meer klusjes bij. Cadeautjes inpakken voor het klaverjassen, de kerstboom opzetten. Men zag dat ik creatief was en dat ik het leuk vond om de ruimte te versieren. Maar de echte omschakeling kwam na de corona tijd. We wilden de mensen weer uit hun huis krijgen, ze weer samenbrengen. Zo is in samenwerking met Désirée Vegter, destijds coördinator bij ’t Stadsplein, de ‘Buurtsoep’ ontstaan.” 

Kun je ons meenemen in een gemiddelde ochtend bij de Buurtsoep? 
“Ik ben vaak als eerste om koffie te zetten. Als de groep er is, drinken we eerst gezellig samen een bakje. Daarna gaat iedereen die dat leuk vindt aan het keukenblok staan om groenten te snijden en ruim ik ondertussen op. Ik schenk ook koffie in voor mensen die dat nog willen en maak een praatje met de mensen die niet kunnen of willen snijden. Als de groenten in de pan zitten, kletsen we met z’n allen over wat er speelt in de wijk. Na de soep ruimen we samen op. Het is een warme, drukke boel.” 

Je vertelde dat je vroeger erg verlegen was. Is het wennen dat iedereen je nu weet te vinden? 
“Als ik daarop terugkijk, zie ik een enorme groei. Vroeger vond ik het moeilijk om mensen aan te spreken, nu sta ik soms voor de hele groep en zeg ik: ‘Mensen, luister even!’. Dat had ik twee jaar geleden echt niet gedurfd. Ik heb hier vrienden gemaakt en ik voel me geaccepteerd. Of ik nu fysieke klachten heb of even mijn dag niet heb, het maakt niet uit. Je wordt hier gewaardeerd om wat je wel kunt.” 

Je hebt onlangs zelfs een heel bijzonder compliment gekregen van het team van Stadsplein, toch? 
“Ja, dat vond ik een enorme eer! Ik werd gevraagd om mee te denken over de herinrichting van de hal boven. Er waren zelfs officiële bedrijven gevraagd, maar uiteindelijk is er gekozen voor mijn ontwerp. Ik had een ‘moodboard’ gemaakt waarbij ik de stijl van beneden wilde doortrekken naar boven. Ik heb op internet gezocht naar de historie van het pand, naar de kleuren van vroeger en de oude muur panelen. Nu hangen er onder andere subtiele 3D-geprinte vogels aan de muur voor de rust. Ik was zo trots dat ik direct mijn vrienden heb gebeld om het te vertellen.” 

Wat is voor jou de grootste drijfveer om dit, naast je andere bezigheden, te blijven doen? 
“De warmte en de gezelligheid. Je omgeving rijker maken, maar ook jezelf blijven ontwikkelen. Het mooiste compliment dat ik ooit kreeg, was van een bezoeker die zei toen ik terugkwam van vakantie: ‘Ik ben zo blij dat je er weer bent, we kunnen je niet missen.’ Dat gevoel dat je nodig bent, dat is goud waard.” 

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nu in de situatie zitten waar jij elf jaar geleden in zat? 
“Denk erover na om vrijwilligerswerk te gaan doen. Het helpt je enorm om weer onder de mensen te komen en persoonlijk te groeien. Bij ‘t Stadsplein is er altijd een plekje voor je. Mijn leven is door deze plek echt verrijkt.” 

Ze noemen Paul de man achter de Buurtsoep, maar hij is veel meer dan dat. Paul is de drijvende kracht, inkoper, chef-kok en boodschappenmaatje in één! Door Simone – de vorige vrijwilliger in de spotlight –  zijn we al meer bekend met de Buurtsoep, maar wat doet Paul dan precies?  

Wie denkt dat Paul zomaar wat groenten in een pan gooit, heeft het mis. Paul heeft een verleden als groente verkoper en hij zei grappigerwijs, “ik heb bijna in de groente geslapen”. Paul weet precies wat kwaliteit is. Sinds ongeveer 2022 is hij te vinden bij ’t Stadsplein, waar hij via-via terechtkwam nadat hij afgekeurd werd. Stilzitten? Dat komt niet voor in Pauls woordenboek. 

Het geheim van de legendarische Buurtsoep is liefde, tijd en een absolute weigering van bouillonblokjes. “Ik houd niet van die blokjes,” zegt Paul resoluut. Voor de speciale soepen, zoals de champignonsoep, trekt hij thuis urenlang zelf bouillon van schenkel. “Dinsdagochtend gaat de pan op het vuur, en die blijft de hele dag staan terwijl de rest van het dorp nog slaapt.” Maar bij Paul brandt het licht in de keuken al. Hij neemt de tijd voor een goede basis, en dat proef je.  

De bezoekers smullen van een gezonde soep en deze is vaak zo goed gevuld dat een avondmaaltijd overbodig is. Maar bij ’t Stadsplein draait om veel meer dan eten. Paul ziet relaties ontstaan en vriendschappen opbloeien. “Mensen maken elkaar blij. Als er iemand ziek is, nemen ze contact met elkaar op of brengen ze een soepje langs.” 

Zoals eerder aangegeven doet Paul meer dan alleen de Buurtsoep. Op maandag is hij het vaste boodschappenmaatje van een 89-jarige dame. Na het winkelen wordt er altijd een potje rummikub gespeeld. “Zij blij, en wij blij omdat we haar blij maken,” vat hij nuchter samen. 

Als je Paul vraagt naar de complimenten die hij krijgt, blijft hij bescheiden. Te bescheiden, als je het ons vraagt. Het werk begint namelijk al om 09:00 uur ’s ochtends bij de groentesponsor en eindigt pas in de middag na het opruimen. Paul is de motor die de boel draaiende houdt, vaak zonder dat de bezoekers zien hoeveel kilometer hij er al op heeft zitten voordat de eerste soepkom gevuld is. Paul neemt altijd wat van de gemaakte soep mee voor de groentesponsor.  

Zijn advies aan mensen die nog nooit bij de Buurtsoep zijn geweest? “Kom gewoon een keertje kijken en proeven.” Maar wees gewaarschuwd want de sfeer en de soep zijn verslavend. Paul omschrijft zijn passie in één krachtige zin: “Vrijwilligerswerk is een verrijking van je leven, er staat geen geld tegenover, maar dat hoeft ook niet.” 

Wil jij de kookkunsten van Paul zelf ervaren? Loop dan eens binnen bij ’t Stadsplein op woensdagochtend om 10.00 uur. Dan kan jij ook meehelpen met de soep maken en reken maar dat de bouillon zelf getrokken is. 

Iedere laatste vrijdag van de maand staan ze voor je klaar. De technische speurders van ons eigen Repair Café. Weggooien? Mooi niet! Maak kennis met twee reparateurs van het Repair Café in ’t Stadsplein. Cees en Hans, een deel van het team, vertellen over hun passie voor herstel, teamwork en de gezelligheid aan de werktafel. 

Wat hebben jullie vroeger gedaan waardoor jullie nu zo handig zijn? 
Hans: “Ik ben van jongs af aan opgegroeid met techniek. Alles wat mechanisch is en beweegt, boeit me. Als ik zie dat iets niet werkt, begint het bij mij te kriebelen. Ik doe dit nu 2,5 jaar. Het leukste vind ik de ontmoetingen. Ik woon al 50 jaar in deze streek en ik kom hier zoveel bekenden van vroeger tegen. Het Repair Café is voor mij vooral ook gezelligheid.” 

Cees: “Ik ben meer de gastheer. Elektriciteit is niet mijn sterkste kant, daar heb ik mijn collega’s voor. Ik ben eigenlijk per toeval begonnen. Ik las in de krant over een Repair Café elders en dacht, dat is ook wat voor ons. Bij ’t Stadsplein zeiden ze: “Dat willen we heel graag!” Toen ben ik ingestapt. Sindsdien regel ik de boel.” 

Hoe beginnen jullie als er een kapot apparaat op tafel komt? 
Cees: “Je begint met luisteren naar het verhaal van de eigenaar. Daarna bekijk je de buitenkant. Als je daar niets ziet, maken we het voorzichtig open en gaan we meten.” 

Hans: “Onmisbaar daarbij is de multimeter. Je moet voltage en weerstand kunnen meten. Vaak zit het probleem in de kabel. Vroeger had je stevige, dikke draden. Tegenwoordig gebruiken fabrikanten van die flinterdunne koperdraadjes. Als je daar een paar keer te hard aan trekt, breekt de boel vanbinnen al af. Ook hebben we allerlei speciale bitjes nodig, want fabrikanten maken apparaten vaak bewust moeilijk om te openen door driehoekige of vreemde schroefjes te gebruiken.” 

Naast broodroosters komt er ook veel kleding voorbij voor reparatie. Daar hebben jullie Annie voor. Werken jullie wel eens samen? 

Hans: “Jazeker! Er komen vaak naaimachines binnen. Ik kan het mechaniek wel repareren, maar ik heb geen verstand van die spoeltjes en draadjes die door elkaar lopen. Daar is Annie de expert in. Ik zorg dat hij weer draait, zij zorgt dat hij weer naait. Het is echt teamwork.” 

Wat was jullie grootste uitdaging tot nu toe? 
Hans: “Een enorme koffiemachine van de ijsbaan! Daar kwam letterlijk witte rook uit. Die hebben we helaas niet kunnen redden. Sommige fabrikanten maken apparaten zo dat je ze niet kunt openmaken of onderdelen niet kunt vervangen. 

Cees: “We zagen laatst een koffiezetter die 185.000 kopjes had gezet. Tja, dan is het op een gegeven moment gewoon op. Vooral goedkope spullen uit China zijn vaak dichtgelijmd. Dat is echt gemaakt om weg te gooien. 

Hebben jullie wel eens een verhaal gehoord dat jullie echt raakte? 
Hans: “Ja, een mevrouw kwam met een heel dierbaar beeldje van gietijzer dat in gruzelementen lag. In de twee uur van het café kon ik dat niet fixen, dus heb ik het mee naar huis genomen. Ik heb op zolder een speciale opstelling gemaakt om het beeldje exact in de juiste hoek (125 graden) te lijmen. Daarna heb ik het opgepoetst met schoensmeer zodat je de breuklijnen niet meer zag. Toen ze het ophaalde, was ze zo dolgelukkig. Daar kreeg ik echt tranen van in mijn ogen. Daar doe je het voor.” 

Wat is de nummer 1 tip voor de mensen thuis, bijvoorbeeld voor de koffiezetter? 
Hans: “Preventief onderhoud! En heel belangrijk: gebruik geen natuurazijn om te ontkalken. Dat is veel te agressief voor de rubbers en leidingen. Gebruik de speciale ontkalker die ervoor gemaakt zijn.” 

Wat zeggen jullie tegen mensen die nog twijfelen om langs te komen? 
Cees: “Kom gewoon langs! We maken het gezellig met koffie en een koekje. Wij zorgen dat alles klaarstaat.” 

Hans: “Maar alsjeblieft, als je een stofzuiger brengt die al zeven jaar op zolder staat, maak hem dan eerst even een beetje schoon van buiten. Soms komen we de meest vieze dingen tegen, haha! Verder is iedereen welkom op de laatste vrijdag van de maand. 

Word jij de nieuwe ‘Fixer’ van ’t Stadsplein?  
Ben jij handig met elektronica, computers, hout, kleding of iets anders? Loop de laatste vrijdag van de maand gerust eens binnen voor een kennismaking. Twijfel je omdat je denkt dat je niet handig genoeg bent? Cees en Hans nemen die twijfel direct weg. “Je hoeft echt niet alles te kunnen. Iedereen heeft hier zijn eigen stekkie en we vullen elkaar automatisch aan. Kom gewoon eens een paar keer op proef meedraaien. Naast een hoop dankbare gezichten krijg je er een ontzettend gezellige club vrijwilligers voor terug.”