Hij is inmiddels al ruim 2½ jaar een onmisbaar gezicht bij ’t Stadsplein. Wout is een echte duizendpoot die nergens zijn hand voor omdraait. Of het nu gaat om de website actueel houden of het verzorgen van een gezellige koffietafel. Wout staat er! Benieuwd wat hij allemaal doet? Lees dan snel verder.

Wout heeft een druk weekprogramma. Op maandag zit hij achter de computer voor het bijhouden van onze activiteiten op de website. Op dinsdag legt hij de spellen klaar voor de spelletjesmiddag, de kaarten voor de klaverjasclub en verzorgt hij de koffie, thee of een welverdiend biertje voor de biljarters en kaarters. En op donderdag is hij gastheer bij de koffietafel. Daarnaast is hij elke laatste zondag van de maand onmisbaar bij de Keezmiddag voor het klaarzetten en afruimen van de zaal. De rest van de week heeft Wout andere werkzaamheden buiten ’t Stadsplein.

Wat Wout het mooiste vindt aan zijn werk? De informele sfeer en het persoonlijk contact. Hij doet zijn best om de namen van alle bezoekers te leren, of het nu de vaste biljarters, de fanatieke klaverjassers of keezers zijn.

“Het geeft me voldoening als mensen blij zijn en zeggen dat ze het gezellig vonden. Het is hier informeel. Een foutje maken mag, en dat maakt het juist zo prettig werken.”

Voor Wout gaat het om meer dan alleen een kop koffie inschenken. Hij wil een vriendschappelijke band opbouwen. “Mensen waarderen het enorm als je ze bij naam kent.” Het mooiste compliment dat hij ooit kreeg? Dat mensen simpelweg blij zijn dat hij er is. “Dat het zo gezellig is met mij achter de bar, dat is waar je het voor doet!”

“Vrijwilligerswerk is doorzetten en lekker onder de mensen zijn. Via Ellen ben ik nu een van de vaste gezichten van ’t Stadsplein.” Zou je mensen willen aanraden om vrijwilliger te worden? “Waarom niet,” zegt hij nuchter. “

De man achter de kaarten
Klaverjassen is meer dan een spelletje, het is een uitje! Maak kennis met Erik, onze rots in de branding bij de klaverjasclub van ’t Stadsplein. Elke dinsdagmiddag kan je komen klaverjassen. Winnen is leuk, maar gezelligheid is altijd troef.

Al bijna 20 jaar is hij een bekend gezicht: Erik. Wie regelmatig bij ‘t Stadsplein over de drempel stapt, kent hem waarschijnlijk als de coördinator van de klaverjasclub. Wat ooit begon als een tijdelijke invulling, groeide uit tot een passie waar hij inmiddels al 14 jaar officieel als vrijwilliger zijn hart in legt.

Vraag je Erik naar het fanatisme aan de tafels, dan begint hij direct te glimlachen. “We zijn een gezelligheidsgroep,” zegt hij. Hoewel er natuurlijk gespeeld wordt om te winnen en er altijd leuke prijzen klaarliggen, staat altijd het sociale praatje centraal. “Mensen komen hier voor de ontspanning. Het mooiste compliment dat ik krijg? Dat het hier zo lekker relaxed is. “Niks moet, alles mag.”

Erik noemt ’t Stadsplein de huiskamer van de buurt. Voor Erik is ’t Stadsplein meer dan een werkplek. Het is een ontmoetingsplek voor de hele buurt. “Het is een grote buurt, maar hier komt iedereen samen. Dat is het mooiste van dit werk.” Met plek voor maximaal 10 tafels is de sfeer intiem en gemoedelijk.

Erik zegt: “Schuif gerust aan als je nog nooit hebt geklaverjast.” Geen probleem.” Erik en zijn team staan klaar om de kneepjes van het vak uit te leggen. Of je nu komt voor de winst, de prijzen, of simpelweg voor een kop koffie en een goed gesprek. Bij Erik aan tafel ben je altijd welkom.

Simone is al elf jaar een bekend gezicht bij ‘t Stadsplein. Wat begon als een drempel om na een moeilijke periode weer onder de mensen te komen, groeide uit tot een rol als creatief brein en onmisbare kracht van de ‘Buurtsoep’ elke woensdagochtend in de Kookstudio. Een gesprek over depressie en hoe creativiteit je kan helpen te groeien. Nu kan ze zonder angst een hele groep toe te spreken.

Laten we bij het begin beginnen, Simone. Je bent inmiddels elf jaar vrijwilliger bij ‘t Stadsplein. Hoe ben je hier destijds binnengekomen?
“Elf jaar geleden kwam ik in deze buurt wonen. Ik zat toen al een jaar thuis en voelde me depressief. Thuiszitten is eigenlijk helemaal niets voor mij, maar ik was in die tijd heel stil en teruggetrokken. Via een aantal gesprekken ben ik hier als vrijwilliger terecht gekomen. Ik begon heel bescheiden met het keukentje schoonmaken, de tafels afnemen. Dat soort werk.” 

De Simone van toen en nu lijken dag en nacht verschil, begrijp ik. Wanneer kwam de ommekeer?
“Dat ging stapje voor stapje. Er werd een koffietafel georganiseerd en ik begon te helpen bij het uitserveren. Daarna kwamen er steeds meer klusjes bij. Cadeautjes inpakken voor het klaverjassen, de kerstboom opzetten. Men zag dat ik creatief was en dat ik het leuk vond om de ruimte te versieren. Maar de echte omschakeling kwam na de corona tijd. We wilden de mensen weer uit hun huis krijgen, ze weer samenbrengen. Zo is in samenwerking met Désirée Vegter, destijds coördinator bij ’t Stadsplein, de ‘Buurtsoep’ ontstaan.” 

Kun je ons meenemen in een gemiddelde ochtend bij de Buurtsoep? 
“Ik ben vaak als eerste om koffie te zetten. Als de groep er is, drinken we eerst gezellig samen een bakje. Daarna gaat iedereen die dat leuk vindt aan het keukenblok staan om groenten te snijden en ruim ik ondertussen op. Ik schenk ook koffie in voor mensen die dat nog willen en maak een praatje met de mensen die niet kunnen of willen snijden. Als de groenten in de pan zitten, kletsen we met z’n allen over wat er speelt in de wijk. Na de soep ruimen we samen op. Het is een warme, drukke boel.” 

Je vertelde dat je vroeger erg verlegen was. Is het wennen dat iedereen je nu weet te vinden? 
“Als ik daarop terugkijk, zie ik een enorme groei. Vroeger vond ik het moeilijk om mensen aan te spreken, nu sta ik soms voor de hele groep en zeg ik: ‘Mensen, luister even!’. Dat had ik twee jaar geleden echt niet gedurfd. Ik heb hier vrienden gemaakt en ik voel me geaccepteerd. Of ik nu fysieke klachten heb of even mijn dag niet heb, het maakt niet uit. Je wordt hier gewaardeerd om wat je wel kunt.” 

Je hebt onlangs zelfs een heel bijzonder compliment gekregen van het team van Stadsplein, toch? 
“Ja, dat vond ik een enorme eer! Ik werd gevraagd om mee te denken over de herinrichting van de hal boven. Er waren zelfs officiële bedrijven gevraagd, maar uiteindelijk is er gekozen voor mijn ontwerp. Ik had een ‘moodboard’ gemaakt waarbij ik de stijl van beneden wilde doortrekken naar boven. Ik heb op internet gezocht naar de historie van het pand, naar de kleuren van vroeger en de oude muur panelen. Nu hangen er onder andere subtiele 3D-geprinte vogels aan de muur voor de rust. Ik was zo trots dat ik direct mijn vrienden heb gebeld om het te vertellen.” 

Wat is voor jou de grootste drijfveer om dit, naast je andere bezigheden, te blijven doen? 
“De warmte en de gezelligheid. Je omgeving rijker maken, maar ook jezelf blijven ontwikkelen. Het mooiste compliment dat ik ooit kreeg, was van een bezoeker die zei toen ik terugkwam van vakantie: ‘Ik ben zo blij dat je er weer bent, we kunnen je niet missen.’ Dat gevoel dat je nodig bent, dat is goud waard.” 

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die nu in de situatie zitten waar jij elf jaar geleden in zat? 
“Denk erover na om vrijwilligerswerk te gaan doen. Het helpt je enorm om weer onder de mensen te komen en persoonlijk te groeien. Bij ‘t Stadsplein is er altijd een plekje voor je. Mijn leven is door deze plek echt verrijkt.”